Mecenaat

Mecenaat (Associaties en Vrijwilligerswerk)

Vrijwilligerswerk

Ervaringen van Vrijwilligers

Brigitte Lafontaine (2006)

Ik ben vrijwilligster in Bordet sinds 2004. Voorheen deed ik vrijwilligerswerk in de neonatale dienst van een ander ziekenhuis, (éénmaal per week sinds 1997) en voor 1995 heb ik altijd in het buitenland gewoond waar ik ook divers vrijwilligerswerk gedaan heb. Ik ben overgeschakeld naar Bordet nadat ik Els Anderson ontmoette tijdens een filmvoorstelling die zij georganiseerd had om fondsen in te zamelen. Ik dacht dat ik nuttiger zou zijn in Bordet.
Ik leg hier uit waarom ik graag het vrijwilligerswerk doe van de Room Service : bij elke passage in de opnamedienst, is er altijd minstens één patiënt of iemand uit zijn omgeving die mij bedankt voor wat ik doe.  Ik apprecieer het feit dat wij met twee werken; ik heb altijd iets willen teruggeven van wat het leven mij gegeven heeft aan privileges; ik geef dus wat van mijn tijd.

 

Alexandra Musch (2006)

Ik ben Nederlandse en sinds het begin maak ik deel uit van het team “room service”. 

Ik wou tijd ter beschikking stellen aan Bordet aangezien mijn kinderen mij minder nodig hebben.  In het begin, was ik misschien een beetje angstig als ik aan de deur van een kamer klopte : wat zou ik vinden?  Nu helemaal niet meer.   Elke dinsdag ga ik met plezier naar Bordet . Ik geef koffie, ik heb veel vriendschap van de patiënten. “Oh, wat vriendelijk” “Dank u wel” “Ik wachtte ongeduldig op u” enz… enz..
Ik hou van mensen en apprecieer enorm het werk dat ik doe voor de patiënten.

 

Marie-France Bollen (2006)

Ik ben vrijwilligster sinds 1 september 2004.  Ik heb ervoor gekozen vrijwilligerswerk te doen in Bordet ten gevolge van een zieke vriend die, nu, overleden is. Op het ogenblik dat ik ervoor koos vrijwilligerswerk te doen, was het voor mij een beetje mijn manier om de ziekte uit te dagen ... en de anderen te helpen.  U ziet het, het is erg eenvoudig. En ik wil er aan toevoegen dat het feit anderen te helpen enorm veel voldoening schenkt.
Ik denk aan een anekdote die u zal doen glimlachen : een morgen, rond 9u, was ik aan het onthaal en omdat ik dorst had, had ik water genomen tegenover de lift en had een bekertje in de hand.  Een andere vrijwilliger kwam binnen, groette mij en we wisselden enkele woorden.  Plots… zij hij me : ik denk dat een mijnheer ginds je wil spreken.  En inderdaad, iemand deed mij teken nader te komen.  Ik benaderde hem en … hij legde 1 euro in mijn bekertje !!!

 

Vincent Van Hoeck (2006)

Het is nu een jaar dat ik bij het vrijwilligersteam ben van Bordet.  In tegenstelling tot andere vrijwilligers, kom ik geen vaste dag in de week, maar op vraag van de andere deelnemers die belet zijn. Dit laat mij toe een team te vormen met telkens een andere partner en niet altijd op dezelfde dag van de week te komen. Toen ik veel jonger was, nam ik deel aan de vergaderingen van Amnesty International. Zoals met elk vrijwilligerswerk, zijn de steun en vreugde die men aan anderen brengt zeker evenwaardig aan het persoonlijk gevoel van welzijn.
In tegenstelling tot andere ziekenhuizen, die elk hun type patiënten hebben,  zijn ze in Bordet patiënten uit elk milieu en regelmatig komende uit aangrenzende landen, aangetrokken door de grote reputatie van het ziekenhuis; van de zakenman tot de oudere dame die alleen komt uit het Zuidstation, en, voor de eerste keer in haar leven, in Brussel.
Het is, geconfronteerd zijnde met elk type patiënt (veel talrijker dan men zich indenkt) dat onze actie zinvol is.  Naargelang het humeur van elke patiënt, kan een discussie beginnen.  Ik zoek niet echt naar een dialoog, en stel mij tevreden met een glimlach en stel mij open, aan iedereen de keuze latend om een discussie te beginnen of niet.
Soms, ga ik naar de cafetaria om iets te kopen dat een patiënt zich niet kan aanschaffen. Het is jammer, in tegenstelling tot andere landen, dat het vrijwilligerswerk weinig ingeburgerd is bij ons.
Ik ben nooit slecht ontvangen in een kamer en heb nooit enige antipathie ondervonden, ons werk wordt evenzeer geapprecieerd door patiënten als door hun bezoekers.

 

Hilda Karlovic (2006)

Bordet ..
Enkele jaren geleden, 7 om precies te zijn, was ik regelmatig in Bordet voor een chemobehandeling wegens borstkanker ! Ondanks de ernstige ziekte en de stress die ermee gepaard ging, voelde ik mij goed in Bordet en was ik onder de indruk van de vriendelijkheid van het verzorgend personeel.
Toen het beter ging met mij, na mijn professionele activiteiten gestopt te hebben van conferentietolk in de Europese Unie, ongeveer twee jaar later, ben ik vrijwilligerswerk beginnen te doen in Bordet.  Ik wou eigenlijk iets doen voor wat mij gegeven was. Ik had via een vriendin vernomen dat ik mij nuttig kon maken in Bordet.
Ik kom éénmaal per week, ’s namiddags; men geeft zijn tijd, men luistert en, tegelijkertijd, krijgt men veel terug. Het is een uitwisseling : ik zou zeggen : geven en nemen.  Het is een mooi verhaal van de “menselijke conditie” en ik zie mijn bijdrage als een daad van solidariteit !  Het is dikwijls moeilijk en men heeft het moeilijk om ervaringen van patiënten te verdragen.  Ondanks alles, is men blij ons te zien en men zegt het ons !

 

Jackie Rousseau (2006)

Kleine anekdote enkele weken geleden beleefd door Jackie Rousseaux :
In een kamer met twee bedden, onthaalt een kleine dame, oud weliswaar maar zeker haar 80 jaar niet lijkend, mij met een grote glimlach.  Deze glimlach, welwillend en sereen, verstopt nochtans niet haar fragiliteit. Met eenvoud, onthult zij mij dat ze waarschijnlijk het ziekenhuis niet zal verlaten, dat zij slechts enkele weken meer te leven heeft.  Zij vertelt mij de gelukkige momenten die haar leven vervulden, maar ook haar leed.  Ik voel tijdens dit verhaal affectie en respect.   Als ik bij haar weg ga, dank ik haar voor haar les in moed, zij zegt dat  het niet over moed gaat, maar over optimisme en dankbaarheid.
Deze dame heb ik deze namiddag weer gezien.  Ik heb haar glimlach niet meer gezien alhoewel hij wel doorbrak onder haar masker van lijden.  Ik heb haar hand genomen.  Zij heeft in mijn hand geknepen en heeft ze verschillende malen omhelsd.  Deze dame gaf mij nog iets in het diepste van haar lijden. Ik denk dat ik haar niet meer zal weerzien … maar ik zal haar nooit vergeten.
Ik vind het moeilijk de emoties die ik onderga te verwoorden in deze gevallen maar ik hoop dat ze zich laten raden en dat men zal begrijpen dat ik meer gekregen heb dan dat ik gegeven heb.

 

Pietro Pizzuti (2006)

Vrijwilliger zijn in het Bordet Instituut is een fundamentele ervaring.
De toewijding en de doeltreffendheid van het medisch korps en van alle personeelsleden zijn voorbeeldig. De therapeutische vraag  en de specifieke benodigdheden  van de patiënten vragen dagelijks het aanleren van het luisteren en de van beschikbaarheid voor de andere.
In een dergelijke context, is de praktijk van de interafhankelijkheid van de taken en van het teamwerk altijd op proef gesteld.
De geest van onderlinge hulp en van solidariteit staat dikwijls boven alles.
Het collectief succes haalt het van het individueel slagen, zeker als het wint ten koste van de waarden die het veredelen.
Sinds december 2003, ga ik na of de mens in staat is op te bouwen  en zijn grote projecten te laten leven.
Ik zal diegenen altijd dankbaar zijn die mij deze stelling doen inzien hebben omdat zij elke vorm van middelmatigheid, van laagheid en van barbaarsheid nog meer onaanvaardbaar maakt.
Laat ons een dag de vredewapens vinden die  het waard zijn om elke poging tot dominantie die zo endemisch is aan de soort, te bestrijden.

 

Colette Grangé (2006)

Aangezien ik zelf amandelkanker gehad heb in 2001 met een goede afloop (alhoewel altijd waakzaam blijvend..) en aangezien ik over meer tijd beschik, en alhoewel ik Antwerpse ben, heb ik een halve dag per week willen wijden aan de patiënten en de bezoekers van het Bordet Instituut.
Ik ben als vrijwilligster begonnen in juni 2004 in het Onthaal.  Ik had liever met de kar gereden in de kamers maar tenslotte geeft het Onthaal mij veel voldoening : de mensen appreciëren het in de verschillende gebouwen begeleid te worden van het Instituut, een glimlach is welkom evenals, enkele gewisselde woorden.

 

Aan alle vrijwilligers werkend in het Instituut.

Een immense dank voor de  edelmoedigheid die U spontaan biedt aan de patiënten van het Instituut.
U brengt een onschatbare steun, een supplementaire psychologische hulp waarvoor het de verzorgingsteam jammer genoeg niet altijd de tijd heeft ?

Jullie zijn magisch !
Het personeel van het Jules Bordet Instituut.